مقدمه ای بر پلیمرهای ارگانوفسفر

در دهه 1930، JA Alvin از DuPont در ایالات متحده تحقیقاتی را در مورد پلیمرهای ارگانوفسفره آغاز کرد و از بیسفنول A برای واکنش با تری کلرید فسفر برای به دست آوردن محصولات نامحلول و غیرقابل تزریق استفاده کرد. از دهه 1940، هدف از مطالعه پلیمرهای ارگانوفسفره عمدتاً یافتن مواد پلیمری با خواص منحصر به فرد، مانند بازدارنده شعله، مقاومت در برابر دمای بالا، مقاومت در برابر حلال، انعطاف پذیری در دمای پایین و مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش است. اکنون برای معرفی گروه های آلی بر روی ستون فقرات پلیمرهای غیر آلی فسفر گسترش یافته است. به عنوان مثال، تریمر چرخه شده دی کلروفسفین (NPCl2)3 را می توان در دمای بالا به یک پلیمر خطی پلیمریزه کرد و سپس اتم کلر را با آلکوکسید سدیم جایگزین کرد تا به پلیمر پلی آلکوکسی فسفین تبدیل شود: وقتی R CF3CH2 است، C3F7CH2 دمای ذوب پلیمر تا 240 درجه یا بیشتر است و می‌توان از آن به‌عنوان لوله‌ها و واشرهای مقاوم در برابر روغن و همچنین مواد ضد شعله{11} و ضد ضربه{12}}در دمای 60- تا استفاده کرد. 200 درجه